Kanaleneiland meets Grigny

In de kerstvakantie van 2010 is de Doetank samen met negen jongens uit Kanaleneiland op reis gegaan naar Grigny, één van de voorsteden van Parijs voor het project ‘The Urban Con-Action’.  Deze uitwisseling was bedoeld om de jongens, die zelf uit een wijk met een slechte reputatie komen, kennis te laten maken met één van de buurten waar altijd angstig aan wordt gerefereerd als het gaat over jongerenoverlast en criminaliteit. Kanaleneiland: Parijse toestanden?! Wij gaan het zelf eens uitzoeken! Dat was het motto van de uitwisseling.

De jongens hebben in Grigny gesproken met leeftijdsgenoten over hun dagelijkse bezigheden, zorgen en dromen voor de toekomst. Daarnaast hebben ze met hen getrained in de lokale boks- en worstelschool en samen waterpijp gerookt in het kleine chicha-barretje, de enige uitgaansgelegenheid voor jongeren in Grigny. Ook hebben ze de bekende Marokkaans-Franse rapper Kamelancien ontmoet. Deze vertelde hen over zijn eigen jeugd in de banlieues en gaf hen tips voor een succesvolle toekomst, ondanks de tegenslagen die je als migrantenkind met een Marokkaanse afkomst in Nederland en Frankrijk soms te verwerken krijgt. Hij benadrukte dat  de generatie van zijn vader het pas echt zwaar had. Die moest elke dag kilometers lopen naar de fabriek vanuit de sloppenwijken die er toen nog stonden rond het centrum van Parijs. ‘We moeten een voorbeeld nemen aan het doorzettingsvermogen van onze ouders!’, was de boodschap van Kamelancien. Natuurlijk was er ook tijd voor ontspanning. We hebben de Eiffeltoren bezocht en zijn een middag naar het zwembad geweest. Ook hebben we een bezoekje gebracht aan de grootste en oudste moskee van Parijs.

De eerste reactie van de jongens was dat ze eigenlijk blij waren om uit Kanaleneiland te komen nadat ze het leven in de Parijze voorsteden van dichtbij hadden gezien. Het viel hen op dat er in Grigny meer armoede is dan thuis en dat de relatie tussen de politie en de jeugd een stuk meer op scherp staat. Rellen en huiszoekingen zoals ze die in Grigny regelmatig meemaken, komen in Kanaleneiland nooit voor. Daarnaast hoef je vanuit Kanaleneiland niet een uur te reizen naar de stad als je zin hebt om te gaan stappen met je vrienden. Discriminatie, één van de grootste gedeelde zorgen van de jongens uit Grigny en Kanaleneiland, bleek in Frankrijk ook explicieter aanwezig. Dit konden we zelf aan den lijve ondervinden. Zo werden we in het zwembad in eerste instantie geweigerd vanwege de petjes en de rest van het ‘streetwise’ uiterlijk van de jongens. ‘Groepen zoals jullie laten we hier niet binnen’, wist de veiligheidsmanager ons kort te vertellen. Na een discussie met de manager mochten we er toch in, maar dan vooral omdat we toeristen bleken en geen Franse inwoners.

Toch was er ook genoeg positiefs te ontdekken. De jongens vonden het bijzonder om te zien dat de jeugd in Grigny zich in de eerste plaats verbonden voelt met de wijk en niet met hun etnische achtergrond. Zwart, wit en bruin, black, blanc, beur op zijn Frans, zijn allemaal bevriend met elkaar in de wijk. Ook de gastvrijheid van de Fransen viel de jongens op, en de actieve inzet van oudere jongens uit de buurt die als een echte grote broer leuke dingen organiseren voor de jongere jongens en hen een luisterend oor bieden. ‘Ze hebben hier helemaal niks maar wel veel broederschap’, merkte Mohammed op toen we weer eens werden rondgereden in de auto van een vrolijke jonge rapper die we net die middag hadden leren kennen. Dat was toch een mooie les die de jongens mee konden nemen naar huis, samen met een hoop andere goede herinneringen aan een geslaagde trip.